تو هم مروارید دریا باش

آره منم  همون دیوونه ی همیشگی

فدای مهربونیات چه می کنی باسرنوشت؟

دلم برات تنگ شده بود  این نامه رو واست نوشت

حال منو ا گه بخوای رنگه گلای  قالیه

جای نگاهت بدجوری تو صحن چشمامم خالیه

ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر ازغمه

از غصه هام هرچی بگم جون خودت بازم  کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم  کناره  آسمون

فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

فدای تو نمی دونی بی تو  چه دردی کشیدم

حقیقت و واست بگم به آخرخط رسیدم

رفتی و من

دختر خانمااااااااااااااااااااااا آقا پسرااااااااااااااااااااااااا از بقیه ی عاشقا عقب نمونیددددد

 ولنتاین نزدیکه

روز ولنتاین یه روز که همه دوسش دارن روز عاشقاست همه تو فکر اینن که واسه عشقشون چیکار کنن بعضیا بعد از مدت ها شاید عشقشون رو ببینن این بهترین هدیه براشونه بعضیا تو فکر هدیه گرفتنن بعضیا تو فکر هدیه دادنن بعضیا شک دارن بعضیا میترسن بعضیاااا هدیه ی تولدشونم نگرفتن ولنتاین قراره هدیه ی تولدشونم بگیرن خیلی خوش به حالشون میشه بعضیا اصلا نمیدونن باید به کی تبریک بگن بعضیا از عشقشون دورن بعضیام عشق ندارن اره ندارن اما این دروغه همه میدونن که دروغه چون هر کس یه گم شده داره که دیر یا زود پیداش میکنه پس تو اره تو با تواااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام با خودتم چرا نشستی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 ولنتاینت منتظره................................زودتر دستاشو بگیر

بی تو اما عشق بی معناست ، می دانی؟

دستهایم تا ابد تنهاست ، می دانی؟

آسمانت را مگیر از من ، که بعد از تو

زیستن یک لحظه هم ، بی جاست ، می دانی؟

تو ، خودت را هدیه ام کردی ، ولی من هم

شعرهایم را که بی پرواست ، می دانی؟

هر چه می خواهیم – آری – از همین امروز

از همین امروز ، مال ماست ، می دانی؟

گرچه من ، یک عمر همزاد عطش بودم

روح تو ، هم – سایه دریاست می دانی؟

« دوستت دارم!» - همین ! – این راز پنهانی

از نگاه ساکتم پیداست ، می دانی؟

عشق من ! – بی هیچ تردیدی – بمان با من

عشق یک مفهوم بی « اما» ست ، می دانی؟

 فکرت نبودم بلکه در جنونت بودم
با تو عشق را معني نکردم با تو عشق را تجربه کردم
بي تو غم نکشيدم بلکه دردهاي دنيا را کشيدم
از نبودت احساس کسري نکردم بلکه احساس مرگ کردم
بي تو من با کسي از غم نگفتم چون هميشه در خيالم بودي و همدمم

• تورا دوست می دارم نمی دانم چرا٬                                           شاید این طبیعت ساده وبی الایش من٬                                      حدو مرزی برای دوست داشتن نمی شناسد.                               ولی سخت در این مکتوب فرو نشسته ام٬                                   چه کسی مرا دوست می دارد؟                                                ای فرشته نازل شده بر چشمانم٬                                              ای شقایق زندگی ام٬              ای تنها ستاره اسمان قلبم٬                                                     ای زیباترین زیباییهای محبت٬                                                    ای بهانه خواب شبهایم٬                                                          ای تنها نیاز زنده بودنم٬                                                           ای اغاز روز بودنم٬                                                                 ای نیمه پنهان من٬                                                                وتو ای معشوقه من٬                                                              تورا با تمام وجود٬                                                                  دوست دارم ٬ می پرستم

سکان را به من بده٬خدا با لبخندی مهر امیزبه من می گوید: اهای دوست داری برای مدتی خدا باشی و دنیا را بران؟ می گویم:البته به امتحانش می ارزد٬کجا باید بنشینم؟ چقدر باید بگیرم؟ کی وقت نهار است؟ چه موقع کار تعطیل است؟خدا می گوید:سکان را به من بده٬ من فکر می کنم هنوز اماده نباشی.

کاش می ش لحظه ها رو تازه کرد ٬ قلب را از عشق ها دیوانه کرد ٬ کاش می شد در دستان هم درد و غم را خارج از خانه کرد ٬ کاش می شد عشق را معنا کنیم بعد ان هر زمان نجوا کنیم ٬ کاش می شد در حیط خانه مان باغ پر از گل مینا کرد.

دانشجویی سر کلاس فلسفه نشسته بود٬ موضوع درس  درباره ای خدا بود.استاد پرسید: ایا در این کلاس کسی هست که صدای خدا را شنیده باشد؟کسی پاسخ نداد.استاد دوباره پرسید ایا در این کلاس کسی هست  که خدا را لمس کرده باشد؟ دوباره کسی پاسخ نداد. استاد برای سومین بار پرسید ایا در این کلاس کسی هست که خدا را دیده باشد؟ برای سومین بار هم کسی پاسخ نداد٬استاد با قاطعیت گفت: با این وصف خدا وجود ندارد. دانشجو به هیج وجه با استدلال استاد موافق نبود اجازه خواست تا صحبت کند.استاد پذیرفت.دانشجو از جایش برخاست و از هم کلاسی هایش پرسید:ایا در این کلاس کسی هست که صدای مغز استاد را شنیده باشد؟کسی پاسخی نداد.کسی هست که مغز استاد را لمس کرده باشد؟باز کسی پاسخ نداد.ایا در این کلاس کسی هست که مغز استاد را دیده باشد؟وقت برای سومین بار کسی پاسخی نداد٬دانشجو چنین نتیجه گرفت که استاد مغز ندارد.

تا حالا زیربارون رفتی چه حسی پیدا کردی؟حس نکردی به خدا نزدیکتری؟واسه یه لحظه غم وغصه هات فراموش میشن امیدوار میشی نه؟